07-08-2010 20:26 Jan Blom Broke, busted, disgusted, agents can't be trusted, And Mitchie wants to go to the sea. De New Journeymen waren uit elkaar, mogelijk vanwege onbetrouwbare agenten, en Michelle had genoeg van het koude New York. Er is een bron die aangeeft dat ze een globe nam, die rond draaide, haar ogen sloot, en met haar vinger in den blinde een plaats aanwees; dat bleek ter hoogte van de Maagdeneilanden te zijn, en daar wilde Michelle naar toe; John en Denny gingen mee. Op de Virgin Islands frequenteerden ze de club Creque Alley; vandaar de naam van het liedje. Michelle kon de hoge C zingen, wat Cass niet kon; vandaar: Cass can't make it; she says we'll have to fake it--- Inderdaad had Cass veel moeite met de hoogte van de arrangementen van John Phillips; bij live-optredens werden de nummers altijd twee of drie halve tonen lager uitgevoerd. We knew she'd come eventually. Alle Amerkaanse bronnen die ik heb geraadpleegd zeggen dat dit een verwijzing is naar het feit dat Cass ook naar de Virgin Islands kwam en zich daar bij de groep aansloot. Ik persoonlijk denk dat er een meer fysieke grond onder deze verwijzing ligt. Preutse Amerikanen uit de eerste decade van de 21e eeuw sluiten hun ogen voor refertes aan seksuele activiteiten, maar we kunnen er toch niet omheen dat het lied begint met John en Mitchie die jeuk kregen, dat er een vis aan de haak geslagen wordt, er wordt een duim opgestoken, er worden love bumps gepraktiseerd, er wordt naar hoogtepunten gestreefd, mensen vatten vlam, and you know where that’s at. Ja hallo, kan het nog explicieter? En nu kan Mama Cass het niet maken, en denkt dat ze het dan maar moet faken, maar we weten allemaal dat ze uiteindelijk toch wel tot een orgasme zal komen. Zo staat het er tenslotte letterlijk: we knew she’d come eventually. Greasin' on American Express cards; Die credit card, waarmee de trip naar de Virgin Islands was gefinancierd, stond nog op naam van de New Journeymen, dus dat was makkelijk. Tents, low rents, but keeping out the heat's hard. Duffy's good vibrations and our imaginations Can't go on indefinitely. Maar op de lange duur blijft zoiets natuurlijk niet goed gaan. Er moest weer gewerkt worden, en John, Mitchie, Denny en Cass besloten het samen te gaan proberen als The Mamas and The Papas. And California dreamin' is becomin' a reality.
04-08-2010 21:05 Jan Blom Mugwupms, hi-jumps, low slums, big bumps Don’t you work as hard as you play Make-up, break-up, everything you shake up Guess it had to be that way Hier wordt met creatief taalgebruik duidelijk gemaakt dat de Mugwumps gedoemd was uit elkaar te vallen; de neuzen wezen teveel verschillende kanten op. Uiteindelijk heeft deze band ook maar tien maanden bestaan. Sebastian and Zal formed the Spoonful Dat betreft dus de Lovin’ Spoonful,. Ondanks mijn aversie tegen Geldwolf Sebastian moet ik toegeven dat het hier een gelukkige combinatie betrof. Sommige nummers zijn echt mooi, bijvoorbeeld Summer in the City is een fijne plaat. Michelle, John and Denny getting very tuneful Denny Doherty sloot zich in 1965 aan bij de New Journeymen. McGuinn and McGuire just a-catching fire In LA, you know where that’s at Misschien een vage verwijzing verwijzing naar de rellen en branden in LA in 1965. Dit is niet geheel duidelijk. And everybody getting fat except Mama Cass Cass Elliot had intussen aangegeven dat ze zich graag bij John, Michelle en Denny in de band wilde komen, maar er waren enige bedenkingen. Ze kon prima zingen, daarover bestond geen twijfel, maar er waren zorgen over haar omvang, die (diplomatiek uitgedrukt) wellicht niet zou aansluiten bij het imago van de rest van de groep. Ja, image is everything. Maar alles komt goed. Dat zullen we zien in het laatste couplet.
02-08-2010 21:46 Jan Blom When Cass was a sophomore she planned to go to Swarthmore But she changed her mind one day Standing on the Turnpike, thumb out to hitchhike Take her to New York right away Hier doet John Phillips de waarheid geweld aan; Mama Cass heeft ondanks haar geroemde intelligentie (haar IQ zou 165 bedragen) nooit haar eerste studiejaar afgemaakt, en is dus nooit sofomoor geworden. Ze besteedde teveel tijd aan de muziek. Ze was inderdaad van plan naar een college te gaan, maar dat was Goucher College in Maryland, en niet Swarthmore College in Pennsylvania (zie www.swarthmore.edu). Phillips had blijkbaar problemen met het vinden van geschikte rijmwoorden. De studieloopbaan van Mama Cass bij Goucher College duurde drie weken. Ze liftte volkomen platzak terug naar New York, over de New Jersey Turnpike snelweg. When Denny met Cass he gave her love bumps Denny vond Cass wel aardig, gewoon als vriend, zoals dat heet. Maar Cass was laaiend verliefd op hem. En het waren tenslotte de jaren zestig, dus hij wilde haar wel ter wille zijn, maar zonder emotionele verplichtingen, zoals men dat noemt. Toen Cass er later achter kwam dat Michelle ook een keer met Denny de oudste beweging der wereld had gemaakt (waar John pas later van hoorde, en waarover hij het lied ‘I saw her again last night’ schreef, wat Michelle en Denny dan weer moesten zingen als een soort straf), toen was ze woedend. ‘You can have any man you want! Why did you have to sleep with the one man I love?’ Ja, daarover zijn vele boeken vol geschreven, Mama. Called John and Zal, and that was the Mugwumps Die John, dat is weer Geldwolf Sebastian, die samen met Denny, Zal, Mama Cass en nog enkele andere muzikanten de band de Mugwumps vormden. McGuinn and McGuire could not get no higher But that’s what they were aiming at Nee, hoger kon inderdaad niet. In Billboard’s hitparade bereikten ‘Mr Tambourine Man’ en ‘Turn! Turn! Turn!’ van de Byrds, en ‘Eve of Destruction’ van Barry McGuire in 1965 de nummer 1-positie. Toch bleven ze streven naar meer succes. And no one ‘s getting’ fat except Mama Cass Ja, die kennen we nu wel.
31-07-2010 21:26 Jan Blom Zally said, Denny, you know there aren't many Who can sing a song the way that you do; let's go south. Denny said, Zally, golly, don't you think that I wish I could play guitar like you. Zal, Denny, and Sebastian sat (at the Night Owl) And after every number they'd pass the hat. McGuinn and McGuire still a-gettin higher in L.A., You know where that's at. And no one's gettin' fat except Mama Cass. Uit kritische beschouwing van dit couplet blijkt dat het niets toevoegt. Er staat in dat Zally vindt dat Denny goed kan zingen, en dat Denny denkt dat Zally fantastisch gitaar speelt; nou ja, dat zal wel, maar dat maakt de luisteraar zelf wel uit. Geldwolf John Sebastian gaat nog steeds rond met de hoed, McG en McG worden nog steeds higher, en alleen Mama Cass verdient een aardig bedrag met de muziek, maar blijkbaar toch ook weer niet zo erg veel, want ze moet wel in de deli van haar vader werken. Waarom is dit couplet in het lied opgenomen? Het betreft hier een zogeheten Middenpad-constructie. Ik merkte voor het eerst zo;n constructie op toen ik 14 jaar oud was, een aardig jongetje was ik destijds, en we lazen op school het gedicht van Hiëronymus van Alphen over Jantje die pruimen zag hangen. In dat gedicht komt de volgende strofe voor: voort ging Jantje, maar zijn vader die hem stil beluisterd had kwam hem in 't loopen tegen vooraan op het middenpad Op het moment dat ik die laatste regel zag vroeg ik mij af: waarom staat dat er eigenlijk? De regel voegt niets toe. Er had ook kunnen staan: "Samen met een zwarte kat"; of "Als het regent word je nat"; of "Zeg het maar, ik schrijf wel wat." Dit noem ik een middenpad-constructie: je weet niets te schrijven, maar je moet wel iets voor het rijm, of om je couplet vol te maken. Het verschil tussen een waar kunstenaar en iemand met gewoon enig talent is mijns inziens dat een waar kunstenaar minder middenpad-constructies nodig heeft. Maar niemand kan geheel zonder. Neem Leonardo da Vinci, die had de kop van Mona Lisa geschilderd, en bedacht toen: "ja, er moet nog een achtergrond achter; wat zal ik eens nemen? Nou, laat ik maar een rivier en wat bomen doen". Was hij net klaar met de rechterkant van die achtergrond, roept mevrouw Da Vinci van beneden "Leo, eten!", dus hij vloekend naar beneden, komt na de maaltijd weer in zijn atelier, en verft even de linkerkant vol. Je kan nog zien dat dat in tweeën is gebeurd, de achtergrond sluit links en rechts niet goed aan. Zelfs Leonardo kon niet geheel zonder middenpad-constructies. Ik speel wel eens een partij van mezelf na, en dan zie ik vrijwel alleen maar middenpad-zetten. Een minimaal aantal van dat soort zetten, dat onderscheidt de grootmeester van de clubschaker. Maar als dan Nijboer- Van Wely remise wordt in twee zetten, dan denk ik: een middenpad-partij. Vraag: Meneer Jan, heeft de term Middle-of-the-Road ook iets met middenpad-constructies te maken? Antwoord: Dat is scherp gezien. Hoe dan ook, dit hele tweede couplet is mijns inziens door John Phillips ingevoegd om het lied wat langer te maken. Ach, en wat maakt het ook uit? Het klinkt wel mooi, tenslotte.
30-07-2010 20:16 Jan Blom Zal and Denny workin' for a penny, tryin' to get a fish on the line Het betreft hier Zal Yanovsky en Dennis Doherty, ook al folk musici, die deel uitmaakten van The Halifax Three. Halifax is een vissershaven in Nova Scotia (Canada); wellicht dat er een verband is met het vissen in de rest van de zin. Proberen een vis aan de lijn te krijgen refereert natuurlijk ook aan het streven naar succes en erkenning. Dit streven hebben alle uitvoerend kunstenaars gemeen, denk ik. Dat geldt ook voor schakers. In a coffee house Sebastian sat, and after every number they passed the hat Het coffeehouse is misschien een verwijzing naar The Hungry I, waar het allemaal begon. Sebastian is John Sebastian, onder meer bekend van het Woodstock festival (zie ook www.johnsebastian.com). Hij is de man die vroeger af en toe op Tell Sell CDs met oude muziek aan de man probeerde te brengen. Zijn glimlach nodigt uit tot bewerking met een strijkijzer, maar dat terzijde. Het doorgeven van de hoed verwijst naar het collecteren onder het publiek; zolang er genoeg geld in de hoed wordt gegooid speelt de band door. Blijkbaar had John Phillips al in een zeer vroeg stadium door wat voor vlees er in de johnsebastian kuip zat. Een loopbaan die draait om geld; de muziek is secundair. Of ben ik nu te cynisch? McGuinn and McGuire's just a-gettin' higher in L.A. you know where that's at Jim McGuinn, die in 1967 zijn naam veranderde in Roger McGuinn, timmerde destijds flink aan de weg met zijn nieuwe band The Byrds; en Barry McGuire had juist een megahit gescoord met Eve of Destruction. We spreken dus nog steeds over de tijd dat John Phillips een nieuwe band wilde oprichten. Dat de heren higher werden is een vette knipoog naar het drugsgebruik van The Byrds voor ze succes kregen. Daarbij is het wellicht nuttig te bedenken dat het gebruik van LSD in de eerste helft van de jaren 60 in de Verenigde Staten niet illegaal was. Mogelijk verwijst de zin ook naar de Byrds-hit Eight Miles High, waarin The Byrds hun eerste vlucht naar Engeland beschrijven, waarschijnlijk ook weer als allegorie van drugsgebruik. De referentie aan Los Angeles is mij niet helemaal duidelijk. Zomaar een verwijzing naar California? Wie heeft een suggestie? Want ik weet niet where that's at. No one's gettin' fat except Mama Cass Ja, ondanks alle inspanningen verdiende dus niemand ene deuk met al die folk muziek, behalve Mama Cass. Dat is Cass Elliott. Getting fat slaat natuurlijk niet alleen op haar financiële succes, ze was ook behoorlijk aan de maat. Ze was geboren als Ellen Naomi Cohen; haar vader gaf haar de bijnaam Cassandra, naar de Trojaanse prinses die was begiftigd met het talent de toekomst te kunnen voorspellen maar ook met de vloek dat niemand ooit haar voorspellingen zou geloven. Mama werd ze pas genoemd toen ze bij The Mamas and The Papas zong. John Phillips ontmoette Mama Cass voor het eerst in New York, in het restaurant, nou ja, de deli, van haar vader, waar ze achter de balie stond met een serveerstersschort aan. Ze zei: 'Ik weet wie jij bent, jij bent toch die beroemde zanger?' Dus dat viel wel goed bij Phillips. Denny, die we in volgende zinnen tegenkomen, vertelde hem bovendien dat dit meisje kon zingen. 'We should have her over and sing with her.' Zo geschiedde. Die avond zongen The Mamas and The Papas voor het eerst samen, aldus Phillips in een interview in 1995: 'We just never stopped singing. We just went on and on and on and on, until the trip wore off, which was about four years later.'
29-07-2010 22:35 Paul Bierenbroodspot Mooi, want ik zou ook niet meer weten waar je dit eerder geplaatst hebt, Jan.
29-07-2010 20:14 Jan Blom Creeque Alley Ik heb de tekst van de bespreking weer gevonden. Misschien komen we vijf jaar na de eerste versie tot andere inzichten. Maar de aftrap is hetzelfde als destijds. Laten we bij het begin beginnen. 'John en Mitchie were gettin' kind of itchie, just to leave folk music behind' John is John Phillips, die nu niet meer is. Mitchie is Michelle Philips. Ze ontmoetten elkaar in coffeehouse The Hungry I in San Francisco, waar John regelmatig optrad met zijn folkband The Journeymen (waaraan ook Scott McKenzie optrad, bekend van zijn latere hit 'If you're going to San Francisco'). John was 26, Michelle was 17, en zij had een stem als een lijster. Zoals dat dan gaat verliet hij vrouw en kinderen om met haar een toekomst op te bouwen. The Journeymen gingen uit elkaar, en Michelle trad toe tot The New Journeymen, maar ze bleven folk music spelen, en dat leidde helemaal nergens toe. En ze kregen steeds meer zin om iets anders te gaan doen. Tot zover de eerste zin van Creeque Alley.